Są ludzie…

Są ludzie drogi i ludzie celu. Ci pierwsi traktują życie, jak przygodę, doświadczenie i doświadczanie. Dla drugich najważniejsze są konkretne osiągnięcia. Mają je wyznaczane i czynią wszystko, co potrafią, by je zdobyć.

W społeczeństwie ludzie celu powinni pełnić władzę. Właśnie takich warto wybierać. Niech powiedzą, co chcą sprawić w danym im czasie kadencji. Przecież dla nas, wyborców, nas obywateli.

Nie wierzmy tym, którzy zapowiadają poprowadzenie ludzi za horyzonty, przecież pozornej i fałszywej szczęśliwości. Mają pokazać nasze cele, tu i teraz i w konkretnym czasie do osiągnięcia.

A my, także my seniorzy ? My jesteśmy ludźmi drogi. Mamy do wypełnienia podróż swojego losu. Ta droga pędzi z nami bez wytchnienia.

Warto wiedzieć, czy człowiek, którego spotykamy, poznajemy wybiera drogę, czy cel ?

Pamiętajmy jednak zawsze i nieustannie, że człowiek zawsze powinien być celem.

Oto właśnie paradoks takiego wyboru.

Każdy z nas jest po prostu skrzyżowaniem dróg !

Ciekawe…

Ciekawe, jak cenimy teraz bogactwo. Czym jest dla nas i co właściwie rozumiemy pod tym określeniem. Niestety prawie wyłącznie pieniądze i to, co można za nie zdobyć.

Dla emerytów bogactwo, tak rozumiane, jest abstrakcją. Przecież nasze uposażenie jest kiepskie i nie odpowiada trudowi naszych lat pracy.

Zresztą nie interesuje nas cudzy dostatek, który zwykle kojarzy się z egoizmem.

Oczywiście bądźmy sprawiedliwi. Znamy ludzi wrażliwych, z instynktem społecznym, którzy potrafią i chcą dzielić się tym, co posiadają, z innymi.

My jednak właściwie nie oczekujemy takiej solidarności.

Domagamy się od państwa, by było sprawiedliwe wobec wszystkich, a w tym przypadku, wobec naszych generacji seniorów.

I pamiętajmy, że bogactwo w szerszym pojęciu, to wierność swoim wartościom życia, wolności myśli i wierze w nieśmiertelność nadziei, miłości, przyjaźni.

W ten sposób należymy do ludzi szczególnie wyróżnionych !

Oto trzy…

Oto trzy niezmiernie ważne wartości w naszym życiu, trzy siostry: Wiara, Miłość, Nadzieja.

Wiarę można stracić, gdy los daje nam drogę Syzyfa, z nieustannym ciężarem w drodze na górę.

Miłość może przyjść i nas opuścić.

Ale nadzieja jest najważniejsza. Ona sprawia, że ufamy w każdy kolejny dzień, że doznajemy łaski miłości, że chcemy żyć.

Nie bez powodu myślimy i mówimy, że nadzieja umiera ostatnia.

Nadzieja powoduje, że myślimy o zmianie tego, co fatalne w życiu osobistym i publicznym, że potrafimy podnieść się po klęsce i zwyciężyć.

Nadzieja jest naszym osobistym ratunkiem, azylem i światłem, kiedy ciemność ogarnie południe.

Nadzieja powinna towarzyszyć nam seniorom, że musi nastąpić czas, w którym zostaniemy dostrzeżeni w życiu społecznym i politycznym, że nasza duma z doświadczenia i mądrości, zostanie podzielona przez inne pokolenia.

A to byłaby piękna nadzieja. Co mamy wspólnie uczynić, żeby spełniła się jeszcze za naszej drogi przez życie ?

My seniorzy…

My seniorzy nieustannie doświadczamy przekonania, że współczesność coraz bardziej ucieka od nas i nie bardzo potrafimy znaleźć się w niej. Staramy się być wszędzie tam, gdzie mieszka już nowoczesność i ciągle zdarza się, że czujemy się jak obcy pośród swoich.

A to telefony zastępujące komputery, komputery takie, jak ludzie, materia trwalsza od diamentu i delikatniejsza, jak piórko.

A to, przede wszystkim, planeta Internetu, najwspanialszego wynalazku tej współczesności.

Ci młodzi, pośród których żyjemy, wiedzą, że to ich świat, że to dla nich, że to nic innego, jak tylko codzienna normalność.

A dla nas to wielkie stawanie się, to nieustannie kolejne postacie rzeczywistości, w której chcemy być, musimy być.

Jesteśmy różnymi drzewami we wspólnym lesie.

Może już w puszczy ?

Któż nie lubi…

Któż nie lubi być nagradzany. To sprawa nader przyjemna. W dawnej epoce nagrody były beznamiętne, taśmowe. Nie bez powodu mawiano: ?klapa, goździk, rąsia?. Teraz właściwie nagrody nie istnieją. Nie mają znaczenia nawet najwyższe ordery, ponieważ natychmiast ich kawalerów potępia się, jako zgięte karki wobec władzy. Nawet najprostsze słowo ?dziękuję? jest trudno osiągalne.

A najlepsza nagrodą staje się ?spokój, jeszcze jeden dobry dzień, nieobecność troski, problemu, krzywdy. Oto najlepsze nagrody naszej współczesności.

Oczywiście sens mają nagrody dla sportowców. Tutaj weryfikacja jest jasna: rekord, wynik, zwycięstwo.

Uczciwe wyróżnianie obywateli zniszczyła polityka. W niej to co dobre, tylko dla swoich.

Nagrody możliwe dla seniorów ? Wdzięczność bliźnich, doświadczanie godności, świadomość swojej potrzeby !

To tak mało, dla nas i teraz tak nieskończenie wiele !

Nasza…

Nasza demokracja w odwrocie. Nie ma mowy o respektowaniu praworządności, o szacunku do problemów wielkich grup społecznych.

Władza zajmuje się wyłącznie swoimi interesami, swoimi sondażami, swoim wizerunkiem.

Seniorzy i emeryci są tego znakomitym przykładem. Szacunek wobec słabszych, to wartość zanikająca. Słabszy, to dla rządzących po prostu gorszy. A nim nie należy zajmować się.

Ważne jest tylko to, co przynosi zysk. Nasz zysk, naszego ugrupowania, naszych ludzi.

Tak to we współczesnej Polsce żyją kolejni Oni i reszta, a ta reszta to miliony obywateli.

Dlaczego tak się stało, tak się dzieje ?

Odpowiedź jest prosta.

Ponieważ w życiu publicznym zagubiliśmy podstawowe normy etyczne, przyzwoitości, uczciwości, ponieważ nie wymagamy ich w kolejnych wyborach.

Ponieważ zobojętnieliśmy. Niestety, a może zwłaszcza na siebie obywateli, ze swoim prawami i obowiązkami.

Oczywiście tak nie może zostać.

Kiedy jednak powszechnie zaprotestujemy przeciwko temu wszystkiemu ?

Kiedy ?

Proste…

Proste, może najprostsze pytanie ? Dlaczego w kolejnych wyborach sumiennie głosujemy na tych, którzy oszukują nas nieustannie, kpią z naszych spraw, po prostu nie widzą starych ludzi ze swoich gabinetów władzy ?

Przecież gdyby wszyscy seniorzy, wszyscy emeryci i renciści głosowali tak samo, władza w ojczyźnie należałaby tylko i wyłącznie do srebrnowłosych. Wtedy nasz los byłby jedynie w naszych rękach. Jest nas 10 milionów, a to przecież potęga, to mniej więcej, co czwarty Polak.

Odpowiedź jest równie zwyczajna.

To przez naszą beznadziejną, choć piękną wierność. Skoro przez całe długie i świadome życie społeczne wyznawaliśmy takie, a nie inne racje polityczne, to nie zmienimy ich w swojej jesieni.

I także przez to, że ciągle wierzymy słowom, choć pod nich chowają się kłamstwa.

Wiemy, że Pismo powiada, iż na początku było Słowo.

I to słowo zostało na trwałe w naszym życiu, choć tyle razy nas zdradziło.

I jednak w końcu moglibyśmy pamiętać, na serio pamiętać, że mamy swoja partię, jedyną partię z troską o seniorów, zapisaną w programie, Krajową Partię Emerytów i Rencistów.

Nasza partię.

Zmenia się…

Zmienia się kolejna postać naszego świata. Jak wielki, stary wąż zmienia swoją skórę. Europa, tak zdawałoby się przodująca i inspirująca niedawno, już nie stanowi o przyszłości planety. Jej serce bije w Azji i Ameryce Południowej. To Chiny, Indie, Japonia, Korea Południowa i Brazylia.

Inni uczyli się od Europejczyków, przyjmowali ich doświadczenia i wspaniale nauczyli się imponującej samodzielności. Nowoczesna cywilizacja atlantycka, to teraz jedynie Stany Zjednoczone.

Europa ze swoją Unią nie potrafi zdobyć się na wspólnotę. To kontynent podzielony, tak, jak w odległej przeszłości.

Oczywiście mówimy o europejskiej tożsamości, ale sprowadzamy ją tylko do chrześcijańskiej tradycji i rzymskich kodeksów.

Chwiejna wobec wschodnich tygrysów jest przyszłość Europy.

Czy ktoś jak mityczny Zeus, pod postacią byka, potrafi ją porwać i przywrócić dawne piękno, dawną wartość ?

Czy staniemy się tylko zaściankiem świata ?

Stara Europa powinna być bliska seniorom.

Przecież tradycja, a zwłaszcza nieśmiertelne wartości życia, to my Przyjaciele !

Wydaje się…

Wydaje się, że Korea Północna znajduje się na innej planecie, niż pozostałe państwa. Żal po śmierci dotychczasowego ?ukochanego przywódcy? przybrał formy niespotykane w tej cywilizacji. Jakby dla nas operowe szlochy ludzi były jednak niezmiernie dokładnie oceniane przez władze tej enklawy politycznej. Ci, co niezbyt emocjonalnie przeżywali swoje nieszczęście pojadą za karę do obozów pracy. Dzielni żałobnicy otrzymali po jednej rybie. Widać, że w sytuacji powszechnej biedy rybi ogon pełnia rolę waluty obiegowej. Najnowsze pieśń Korei Północnej przekracza granice fizyki i znanej biologii. ?Wódz jest nieśmiertelny, jak słońce?. Autorzy utworu powinni wylądować w surowym obozie pracy, ponieważ nasza gwiazda jest w końcu śmiertelna. Czy Przywódca może stać się na granicy czasu tylko ?czerwonym karłem? ?

Dla seniorów to niewątpliwy fotoplastikon, jeśli ktoś z młodych wie, co chodzi !

Rating…

Rating, jest najnowszym słowem w naszej codzienności. Po angielsku, to po prostu ocena. Wyspecjalizowane agencje oceniają wiarygodność finansową państw. Rządy panicznie boją się tych ocen. Przecież decydują one o wiarygodności banków, polityce kredytowej, a w konsekwencji o poziomie życia obywateli. W istocie przez całe życie, począwszy od szkoły jesteśmy oceniani i sami oceniamy. Instytuty badania poziomu akceptacji partii politycznych studiują opinie respondentów. Politycy wiedząc o tym, iż są one subiektywne, śledzą je jednak niebywale uważnie. W Unii Europejskiej najwyższe oceny mają Niemcy, Finlandia i Luksemburg. Polska jest na dobrej, średniej pozycji. Ratingi przedstawiane są na zasadzie kodu literowego. Co mają do tego seniorzy ? Ano to, że nasz rating władzy wobec emerytów i rencistów byłby beznadziejnie niski !