Krajowa Partia Emerytów i Rencistów

Czas świąteczny prowokuje także myśli o tym, co najważniejsze w naszym życiu.

Kim jesteśmy, co nas łączy ? Na przykład patriotyzm, na przykład polskość. Czy to pamięć przeszłości, czy zbiorowa świadomość. Dla nas w jesieni życia, będą to ludzie wśród których wzrastaliśmy, wśród których wędrowaliśmy drogami losu. I co jeszcze ? Z pewnością polskością jest nasz język. Jest nią pejzaż. Możemy wędrować przez cały świat, ale nigdy nie znajdziemy naszych sosen i wierzb, nie znajdziemy naszego bobra i wilka, i jesiennych, złotych bukowych lasów nad Sanem. Seniorzy bardziej niż inni znają urodę swojej ziemi, swojego miejsca pod słońcem. A młodzi? Polskością z pewnością są dla nich ich rówieśnicy i pierwsze kroki samodzielności we wszelkich ich uwarunkowaniach i te chwile, w których na arenach globu zwyciężają właśnie biało – czerwoni A więc wiosna i jesień patriotyzmu. Dlaczego są tak blisko i tak daleko ?

Zdumiewając, jak nieprawdziwe wizerunki świata przekazują nam media.
Nie znajdujemy niczego, co mieści się po słonecznej stronie życia. Poza polityką, to niekończący się przegląd wszelkich tragedii. To świat także prawdziwy, ale to transmisja z jego piekła. Prawdziwy człowiek występuje w zasadzie jedynie w roli nieboszczyka. W relacjach ze Stanów Zjednoczonych np. nieustannie oglądamy szalonych morderców w centrach handlowych i szkołach. W TVP 1, reporterka Wiadomości z upodobaniem prowadzi na po bajkowej rzeczywistości miliarderów, do której nijak się nie mają zapowiedzi o wprowadzeniu w imperium kartek na żywność. Nie widzimy świata, w którym żyją ludzie mądrzy i twórczy, świata pojmowania naszego istnienia jako swoistego cudu. Nie okazują nam świata marzeń i nadziei. Seniorzy patrzą na to ze smutkiem i świadomością że to jawne i cyniczne zakłamanie tego szczególnego czasu, który jest jednak naszym, jedynym czasem.

Podczas niedawnego Dnia Niepodległości dziennikarze pytali wiele osób o pojmowanie ojczyzny. Charakterystyczne było to, że na ogół pierwszym skojarzeniem był krajobraz. To wielka prawda. Polska to przede wszystkim piękna ziemia.
Wiedzą o tym doskonale poeci, a zwłaszcza ci z emigracji. Wspaniale piękne wiersze o ojczyźnie pisali Kazimierz Wierzyński i Jan Lechoń., o trawach pachnących po polsku. Zresztą seniorzy doskonale wiedzą o tym, że najserdeczniej o swoim kraju myśli się z odległości innej ziemi, innego języka, innej historii.
Zresztą tu i teraz jesteśmy zbyt pochłonięci trudną rzeczywistością, by myśleć o Polsce, jako wspólnej nadrzędnej idei.