Krajowa Partia Emerytów i Rencistów

Przed nami październik...

Przed nami październik. To jeszcze jeden miesiąc w naszym narodowym kalendarzu. Historia zajęła w swojej symbolice wszystkie nasze miesiące. To dobre i bardzo złe. Tęsknimy przecież nieustannie do tego, co w niekończącej się nadziei nazywamy normalnością.

Czy zdarzy się nam trzynasty miesiąc roku, który będzie jak niezapisana karta współczesnej historii ?

Miesiąc, który nie będzie przypominał o powstaniach, wojnach, walce, nadziejach, miesiąc, w którym nie będzie twarzy bohaterów i zdrajców.

Czy zdarzy się taki miesiąc dla nas seniorów, miesiąc bez cieni przeszłości ?

Przecież zasłużyliśmy na to swoim losem, swoim życiem, swoją pracą i wiarą w sens dni, które jeszcze nam zostały !

Przecież chcemy tak niewiele, przecież potrzeba nam „tylko trochę błękitnego nieba”!

Pisać o seniorach...

Pisać o nas seniorach to teoretycznie sprawa bardzo prosta. Wystarczy rozumieć nasze życie, nasz los. Wystarczy życzliwość, zrozumienie, współczucie.
Niestety o tym wszystkim nie wiedzą ludzie zabierający się w mediach do zarabiania na nas pieniędzy. Powstają informacje księżycowe, w których jawimy się, jako głupawi staruszkowie, dla których jedynym problemem jest właściwy krem na zmarszczki. Popularne tytuły prasowe przedstawiają nowe kolumny poświęcone seniorom z wiedzą o nas niestety na poziomie zerowym. Nie ma w prasie, radiu i telewizji ani jednej przyzwoitej i sensownej pozycji zajmującej się istnieniem w społeczeństwie dziesięciu milionów emerytów i rencistów. Jakie rozwiązanie ? Spróbujmy zająć się tym po prostu sami ! Krajowa Partia Emerytów i Rencistów czeka na propozycji w tej sprawie, Zasada jest i będzie prosta: NIC O NAS BEZ NAS !

Telewizja publiczna...

Telewizja publiczna jest w stanie beznadziejnym. Czas najwyższy, by firmę z ulicy Woronicza w Warszawie rozwiązać i powołać na nowo przez specjalistów. Politycy wszystkich orientacji powinni mieć sądowy zakaz zbliżania się do TVP. Jest oczywiste, że im dalej w przeszłość , tym było lepiej. Fatalnie instrumentalny był tylko Dziennik Telewizyjny. Świetny Teatr Telewizyjny, znakomita produkcja filmowa, doskonała rozrywka, niezapomniane do dzisiaj seriale. Publicystyka telewizyjna bywała na wysokim poziomie. Studio 2, Mariusza Waltera, czy Tylko w Niedzielę, Janusza Rolickiego, gromadziły olbrzymia widownię. A teraz – kompletna mizeria. Politycy kolejnych opcji nawet nie potrafią dobrać się skutecznie do publicznego studia. Kolejne koncepcje medialne są kolejnie gorsze. Jakie rozwiązanie ? Sejm powinien powołać społeczny komitet ds. telewizji tworzony przez najlepszych fachowców. Niech oni, pod uważną publiczna kontrolą, stworzą na nowo firmę, która kochałyby miliony. A w tym oczywiście seniorzy doskonale pamiętający to wszystko, co było dobre w TVP !